ماه من غصه چرا؟...

آسمان را بنگر،كه هنوز بعد صد ها شب و روز مثل آن روز نخست

گرم و آبي و پر از مهر به ما مي خندد.

يا زميني را كه دلش از سردي شب هاي خزان نه شكست و نه گرفت،

بلكه از عاطفه لبريز شد و نفسي از سر اميد كشيد

و در آغاز بهار دشتي از ياس سپيد زير پاهامان ريخت.

تا بگويد كه هنوز پر امنيت احساس خداست! ماه من غصه چرا؟...

تو مرا داري و من هر شب و روز آرزويم همه خوشبختي توست.

ماه من دل به غم دادن و از يأس سخن ها گفتن كار آنهايي نيست كه خدا را دارند.

ماه من غصه و اندوه اگر هم روزي مثل باران باريد

يا دل شيشه ايت از لب پنجره عشق زمين خورد و شكست

با نگاهت به خدا چتر شادي وا كن و بگو با دل خود كه خدا هست ،خدا هست.

او هماني است كه در تارترين لحظه شب راه نوراني اميد نشانم مي داد.

او هماني است كه هر لحظه دلش مي خواهد،همه زندگي ام غرق شادي باشد.

ماه من غصه اگر هست بگو تا باشد!... معني خوشبختي بودن اندوه است.

اين همه غصه و غم اين همه شادي و شور چه بخواهي و چه نه ،ميوه يك باغند.

همه را با هم و با عشق بچين...

ولي از ياد مبر. پشت هر كوه بلند،سبزه زاري است پر از ياد خدا،

و در آن باز كسي مي خواند.

كه خدا هست،خدا هست و چرا غصه،چرا؟؟؟...

 تو جه: اين شعر رو نوشتم چون خيلي دوستش داشتم.

بي من نرو...

آسمان تنها دليل ماندن خورشيد بود

قلب من از اين سياهي اندكي دلگير بود

فصل فردا درنگاهم چون غروبي پركشيد

دست هايم چون گذشته تشنه تقدير بود

چشم هايم با نگاه گرم باران تر نشد

اين دوروز زندگي اما چرا بهتر نشد؟

ديگر آن شادي گذشت و غصه رفت

اين زمان مانده با عشق تو هم آخر نشد

من كه از فردا گذشتم تا ببينم روي تو

اين چنين تنها مرو اي جان من قربان تو

ديگر اين دنيا براي من خزان زندگي است

دست هايم را بگير،من هرچه دارم مال تو!...

 عاشق عاشقي باش و از جدايي جدا باش.

ـ به من گفتي:

بخند...حتي اگر دنيا نخندد.

بخند...حتي اگر شيشه ها مثل هميشه خيس باشند.

بخند...تا روزگار نفهمد غمگيني.

و من خنديدم...

گرچه مي دانستم مدت هاست دارم بيهوده مي خندم...

گرچه مي دانستم اين بارهم...

آري...اين روزها ميان خنده ها گاهي گريه ام مي گيرد.

و این بود...

این دفعه کمی با همیشه فرق می کند،این دفعه دیگر شعر نمی گویم،

حرف هایم را به زبان خودمانی می زنم تا شاید...

از این دردی که مدت هاست وجودم را آتش می زند رهایی پیدا کنم...

امروز می خواهم بگویم: تنها دلیل ماندن من ثانیه هایی است ،

که مرا به آن مهربان همیشگی نزدیک ترمی کند...

می خواهم بگویم:بهترین شادی من در زندگی شاد بودن مردم بود...ولی...

ولی،این روزها دیگر مجالی برای شاد بودن به کسی نمی دهد...

"این روزها که مثل همیشه می گذرد و تو می مانی و هیچ..."

احساس می کنم کمی از خودم دورم از آنی که همیشه بوده ام فاصله گرفته ام...

چرایش را می گذارم پای...خستگی...

خستگی از این فریاد خاموش از این غروب های رفته ...

غروب هایی که با آمدنشان مرا به دست فردا سپردند...

فردایی که مثل امروز و همیشه بود...

نمی دانم...نمی دانم از این زمان چه می خواهم...از این اهالی خسته شده ام...

از این هوا از این آدم هایی که مثل من هستند ولی نمی دانم چرا...این همه از من دورند...

همیشه برای خستگی ها نقطه پایانی هست که بگذری و یادت برود زمانی خسته بوده ای...

وآن نقطه آنجاست، آن بالا... و شاید در آن غروب و شاید در همین لحظه ها...

یا شا ید درنوشته هایم ولی...نمی دانم چرا او را گم می کنم... نمی دانم چرا؟؟؟...

شاید،اورا آنگونه که باید در وجودم حس نکرده ام...

همین بود شرح دلتنگی..."شاد باشید تا بهانه  شاد بودن به من باز گردد..."

"یاسمین..."

آرزو...

 " قیصر امین پور"



 

غمی غمناک...

شب سردی است و من افسرده...راه دوری است و پایی خسته...

تیرگی هست و چراغی مرده.

می کنم تنها، از جاده عبور...دور ماندند زمن آدم ها...

سایه ای از سر دیوار گذشت،غمی افزود مرابرغم ها.

فکر تاریکی و این ویرانی بی خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز کند پنهانی...

نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر سحر نزدیک است...

هر دم این بانگ برآرم از دل: وای،این شب چقدر تاریک است!...

                            خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟  

                                          صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است...دیگران را هم،غم هست به دل،

غم من لیک... غمی غمناک است!...

                                                                           "سهراب سپهری"

دیروز و فردا با هم تبانی کردند،

                        دیروز با خاطراتش و فردا با وعده هایش،

                   مرا فریب دادند.

          ناگهان چشم باز کردم دیدم امروز رفته بود...